ΒΙΒΛΙΑ

των Αντιγόνη Λυμπεράκη, Πλάτωνα Τήνιου και Τάσου Φιλαλήθη (επιμέλεια)

Στην Ελλάδα και στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, οι άνθρωποι πενήντα ετών και πάνω δίνουν ολοένα και περισσότερο τόνο στη ζωή, στην οικονομία, στις οικογενειακές σχέσεις-ένα φαινόμενο που περιληπτικά και ενίοτε απορριπτικά αποκαλούμε "πληθυσμιακή γήρανση". Όμως πέρα-από ορισμένες προκαταλήψεις-τι γνωρίζουμε πραγματικά για τη ζωή μετά τα πενήντα;
Στο Ζωή 50+ επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων αξιοποιούν στοιχεία από την πιο φιλόδοξη ευρωπαϊκή προσπάθεια να λυθεί ο γρίφος της γήρανσης: την Ευρωπαϊκή Έρευνα για την Υγεία, Γήρανση και Συνταξιοδότηση (SHARE) σε αντιπροσωπευτικό δείγμα του πληθυσμού αποτελούμενο από 45 χιλιάδες άτομα σε 16 χώρες.

Μερικά από τα ερωτήματα που εξετάζονται είναι:

• Η ποιότητα ζωής στο Νότο της Ευρώπης είναι χειρότερη ή καλύτερη σε σχέση με το Βορρά;
• Γιατί οι πλούσιοι είναι πιο υγιείς; Πόσο αποτελεσματικά είναι τα συστήματα υγείας;
• Υπάρχει χάσμα φροντίδας για ηλικιωμένους; Πού, γιατί και ποιος ευθύνεται;
• Αυξάνει ή μειώνεται η φτώχεια μετά τη συνταξιοδότηση;
• Γερνούν άνδρες και γυναίκες με τον ίδιο τρόπο παντού;
• Υπάρχει όντως σχέση μεταξύ της απομάκρυνσης από την εργασία και της μελαγχολίας;

Τα κείμενα απευθύνονται σε κάθε αναγνώστη που ενδιαφέρεται για τα κοινωνικά φαινόμενα, καθώς και στον κοινωνικό επιστήμονα ή γιατρό που προβληματίζεται για τις μελλοντικές προκλήσεις. Ο τόμος είναι συγχρόνως χρήσιμος σε ερευνητές και φοιτητές, καθώς προσφέρει μια πλούσια και ανοιχτή βάση δεδομένων.

Πρόσθετες Πληροφορίες

  • Εκδόσεις

    Athens, Kritiki, 2009

των Λόη Λαμπριανίδη και Αντιγόνη Λυμπεράκη 
(με τη συνεργασία των Πλάτωνα Τήνιου και Πάνου Χατζηπροκοπίου)

Το βιβλίο αυτό δεν θωρακίζεται πίσω από μισόλογα μιας "ενδιάμεσης λύσης" προκειμένου να διεκδικήσει διαπιστευτήρια "υψηλότερης επιστημονικότητας"... Καταλήγουμε σε ένα πολιτικό συμπέρασμα ευνοϊκό έναντι του φαινομένου της μετανάστευσης. Όχι μέσα από ένα κυνικό και εθνοκεντρικό σκεπτικό: επειδή η οικονομία μας επωφελείται από τη στυγνή εκμετάλλευση ανίσχυρων κοινωνικών ομάδων- αλλά επειδή συνειδητοποιούμε ολοένα και περισσότερο δύο κρίσιμες πτυχές της πραγματικότητας. 

ΠΡΩΤΟΝ: εκτός από τα προφανή οφέλη για την οικονομία υποδοχής, και παρά την ασθενέστερη διαπραγματευτική θέση των οικονομικών μεταναστών, στην ουσία πρόκειται στις περισσότερες περιπτώσεις για μια κατάσταση όπου τα συμβαλλόμενα μέρη επωφελούνται. Το πόσο και πως καλύπτονται τα κόστη αποτελεί ένα πάγιο ερώτημα για κάθε αναπτυξιακό φαινόμενο και πλέον είναι γμωστό ότι ο επιμερισμός του κόστους και του οφέλους είναι μία υπόθεση πολιτικών επιλογών που αφορούν την ανάπτυξη και τη διανομή, τις οποίες επιλογές κάνει εντέλει η οικονομία υποδοχής. 

Αν δεν μας αρέσει η τρέχουσα ισορροπία δύναμης  και πλούτου, ας την αλλάξουμε. Αλλά όσο δεν το πράττουμε ας μη δαιμονοποιούμε την παγκοσμιοποίηση ή τη μετανάστευση ή το σύστημα  γενικώς. 

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: οι στεγανές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε εμάς (τους ντόπιους) και τους ¨άλλους"  (τους μετανάστες) κοσμούν μόνο την εξημμένη φαντασία των επιπόλαιων λαϊκιστών κάθε είδους. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν αυτές οι άκαμπτες διαχωριστικές γραμμές. Στο εμπειρικό μετασχηματισμό μιας ομάδας που ελάχιστα διαφέρει τελικώς από μεγάλα τμήματα της κοινωνίας που τη φιλοξενεί... και ίσως το σημαντικότερο κοπιάζει, αλλά διαγράφει ανοδικές τροχιές στη διάρκειa της παραμονής της...

Πρόσθετες Πληροφορίες

  • Εκδόσεις

    Athens, Pataki, 2005

των Αντιγόνη Λυμπεράκη και Γιάννη Δενδρινού 

...Οι αλλαγές που συντελούνται στον χρόνο εργασίας είναι ακόμη άνισες και σε εξέλιξη. Για τους άνδρες, ο χρόνο της εργασίας τους συνεχίζει να καθορίζει εκείνον που διαθέτουν στις οικογένειές τους. Γiα τις γυναίκες, το αντίστροφο συνεχίζει να αποτελεί κανόνα. Όμως, όσο περισσότερες γυναίκες μπαίνουν  στην αμειβόμενη απασχόληση και παραμένουν στη δουλειά μετά τη γέννηση των παιδιών τους, τόσο οι εντάσεις γύρω από την κατανομή και τη διαχείριση του χρόνου θα γίνονται εκρηκτικότερες. Σε αυτήν τη διαδικασία, μοιραία το υπόδειγμα της μερικής απασχόλησης φαίνεται να προσφέρει κάποιον εύλογο συμβιβαστικό δρόμο...

Με ποιο τρόπο είναι προτιμότερη η αντιμετώπιση αυτών των εκρηκτικών πιέσεων; Με την περιχαράκωση στο προηγούμενο καθεστώς διευθέτησης (και ρόλων) ή με μια συνολικότερη αναδιάταξη; Το ερώτημα είναι τελικώς ρητορικό, διότι η επιλογή της επιστροφής στην προηγούμενη κατάσταση δεν υφίσταται στην πραγματικότητα. Οι μετασχηματισμοί  μπορεί να είναι άνισοι και συχνά επώδυνοι, αλλά κινούνται σε τροχιά χωρίς γυρισμό...

Πρόσθετες Πληροφορίες

  • Εκδόσεις

    Athens, Kerkyra, 2004

των Αντιγόνη Λυμπεράκη και Θεόδωρου Πελαγίδη

... η υστερική, ακόρεστη κατανάλωση δημιουργεί αίσθημα κενότητας και απελπισίας. Αντί να οδηγεί στον ευπρεπισμό, στηνανακάλυψη του εαυτού μας, στην κοινωνικοποίηση του ατόμου και στην συλλογική ζηωή οδηγεί, αντιθέτως, σε δραματικά προσωπικά αδιέξοδα. Από την άλλη, η αδυναμία κατανάλωσης απομονώνει τους ανθρώπους από τον κοινωνικλο περίγυρο, τοτποθετώντας τους στο περιθώιριο, αφαιρώντας τους τη δυνατότητα να ανακαλύψουν και να διαδηλώσουν τους εαυτούς τους μέσα από τους συμβολισμούς της "νέας κατανάλωσης".

Η νέα συνειδητή κατανάλωση συνιστά σήμερα κοινωνικό δικαίωμα. Μέσα από τους συμβολισμούς, τις εικόνες και τα μηνύματα της, τα "πρόσωπα" συναντώνται και συγκροτούν νέες μορφές συλλογικότητας, οι οποίες συμπληρώνουν και επικουρούν τις καθιερωμένες μορφές κοινωνικής συνοχής που διαθέτουν οι κοινωνίες...

Η αποενοχοποίηση της κατανάλωσης και ο συνειδητοποιημένος καταναλωτής πρέπει, λοιπόν, να αποτελούν στόχους της νέας δημόσιας πολιτικής, καθώς ο συγκροτημένος πολίτης-χρήστης αποτελεί προϋπόθεση μιας ευρύτερα οριζόμενης συνεκτικής, συλλογικής, ακέραιης κοινωνίας. 

Ένα βιβλίο για τον συνειδητοπιημένο χρήστη-καταναλωτή του 21ου αιώνα.

Σελίδα 1 από 3